Stanisław Feliks Martynowski ps. „Brazylia”, „Pająk” (ur. 7 maja 1887 w Warszawie, zm. 3 października 1955 w Łodzi) – polski rewolucjonista, działacz polityczny i publicysta.
Życiorys W młodości zamieszkał z rodziną w Łodzi, gdzie pracował w fabryce. W 1904 dołączył do koła partyjnego PPS. Za agitację rewolucyjną oraz tworzenie kół partyjnych trafił w 1905 do więzienia. W listopadzie 1905 w wyniku manifestu carskiego został z niego zwolniony. W 1906 trafił ponownie do więzienia – przebywał w areszcie przy ul. Nowo-cegielnianej (ob. ul. S. Więckowskiego), ul. Nowo-targowej (ob. ul. S. Sterlinga) i ul. Milsza (ob. ul. M. Kopernika), a także przy Długiej 13 (ul. Gdańska). Oprócz agitacji politycznej zarzucano mu napad na pocztę w Zgierzu, za który to zarzut został skazany na karę śmierci, zamienioną przez Gieorgija Skałona na 20 lat katorgi.
Zsyłka do Tobolska zainspirowała go do opisania życia katorżników w książkach takich jak: „Sprawa Hryniewskiego” i „Droga do wolności”. Na zesłaniu zaangażował się w działalność Milicji Ludowej miasta Tobolska, Partii Socjal-Rewolucjonistów, zaangażowanej w pomoc katorżnikom. W lipcu 1917 został członkiem Wojennego Komitetu Przemysłowego w Tobolsku.