Podczas I wojny dołączył do „młodych” w SPR, którzy pod kierownictwem Ludomira Grendyszyńskiego utworzyli Grupę Pracy Narodowej, działającej na rzecz budowania państwowości polskiej. W 1917 opublikował Historię Polski porozbiorowej na tle ruchu światowego. Fakty – daty – Sądy. 1795-1917 (1917) i Do duchowieństwa polskiego. Głos katolika (1917). W latach 1917–1918 był współzałożycielem i dyrektorem pierwszej w Polsce szkoły dziennikarskiej działającej przy Towarzystwie Kursów Naukowych. W 1918 został wiceprezesem Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy Polskich, a w okresie od kwietnia do października 1918 był starszym referentem w ministerium ochrony pracy przy Radzie Regencyjnej Królestwa Polskiego w rządzie Jana Kantego Steczkowskiego.
Zmarł w wyniku zachorowania na grypę hiszpankę.
Publikacje Kosiakiewicz był autorem 17 powieści oraz kilkudziesięciu mniejszych form epickich, tomu wierszy i 10 dramatów, w tym m.in.: Janek (1888), Nasz mały (1888), Widmo (1889), Przy budowie kolei (1891), Bawełna (1895), Poezje (1901), Dzwonnik (1911). Idea konserwatywna. Próba doktryny.