Heksametr daktyliczny () – najstarsze znane metrum europejskiej poezji epickiej. Heksametrem napisane są dwie najstarsze greckie epopeje Iliada i Odyseja Homera. Stał się kanonicznym wierszem starożytnej epiki greckiej oraz – po zarzuceniu wiersza saturnijskiego – także łacińskiej.
Współczesnym naśladownictwem tego metrum w poezji polskiej jest tzw. heksametr polski.
Heksametr klasyczny Heksametr jest wierszem iloczasowym i izochronicznym, który dzieli się na sześć stóp daktylicznych po 4 mory, takie same jednostki długości brzmienia ( – 2 mory, – 1 mora). Łącznie zatem każdy wers składa się z 24 mor. Układ sylab długich i krótkich wygląda tak ( – sylaba długa stanowiąca arsę, – sylaba długa, – sylaba krótka, – sylaba obojętna):
1. stopa 2. stopa 3. stopa 4. stopa 5. stopa 6. stopa()
Każdy daktyl () może zostać podmieniony na spondej (). W stopie piątej spondej występuje rzadko (jeśli występuje, jest to versus spondiacus, zobacz niżej). Szósta stopa, o ile jest daktylem, może być niepełna – zamiast ostatniej sylaby występuje wtedy trochej () o długości trzech mor, a mora czwarta jest przerwą na oddech. „Wypadnięcie” jednej mory ze stopy szóstej jest zwane kataleksą, stąd owo metrum jest nazywane heksametrem daktylicznym katalektycznym.