W latach 1917–1918 brał udział w walkach rewolucyjnych Armii Czerwonej, na początku wojny domowej w 1919 roku jako pisarz propagandowy walczył też na froncie perskim. Po wojnie domowej wrócił do Odessy, gdzie pracował w południowym oddziale rosyjskiej agencji informacyjnej ROSTA razem z Jurijem Oleszem, Władimirem Narbutem i Walentinem Katajewem. Pracował również dla kilku odeskich gazet i czasopism. W 1925 roku Bagricki zdecydował się przenieść do Moskwy, która oferowała mu znacznie lepsze możliwości zarabiania na życie jako pisarz. Po osiedleniu się w stolicy w 1926 roku Bagricki dołączył do tak zwanego „Literackiego Centrum Konstruktywistycznego”.

Już od 1915 roku publikował w odeskich almanachach literackich pod pseudonimem Nina Woskriesienskaja.: Automobil w chmurach, Srebrne trąby, w zbiorczym zbiorze Cud na pustyni.

Pierwsze wiersze Bagrickiego były naśladowaniem akmeistów, grupy literackiej z początku XX wieku, która kładła nacisk nad „konkretnym, indywidualistycznym realizmem, kładąc nacisk na wizualną żywość, emocjonalną intensywność i słowną świeżość”. Wkrótce jednak zaczął pisać w swoim własnym stylu, publikując Duma pro Opanasa (1926;