Blum postrzegany jest jako pionier dziedzinie wykorzystywania promieni rentgenowskich w stomatologii. W 1908 roku, jeszcze jako student, wygłosił na ten temat referat. Z racji praktyki nabytej w gabinecie brata i znajomości z Rheinem (obydwaj byli jednymi z pierwszych stomatologów w Stanach Zjednoczonych korzystających z aparatu rentgenowskiego), był w późniejszych latach ekspertem w kwestii rentgenologii.

Blum znany jest jako twórca terminu „radowej szczęki” (radium jaw), użytego przy okazji badania jednej z tzw. Radowych Dziewczyn, malarek cyferblatów, którym kazano wykorzystywać w pracy farbę zawierającą radioaktywny rad. Swoje spostrzeżenia na temat jej przypadku opublikował przy okazji studium w Journal of the American Dental Association w 1924. Był to jeden z pierwszych w amerykańskiej literaturze medycznej opisów objawów choroby popromiennej, nazywanych wówczas radium necrosis (martwica radowa).

Był współzałożycielem The New York Institute of Clinical Oral Pathology w 1932. W 1933 przekazał swoją pracownię medyczną na potrzeby tego stowarzyszenia. Przez lata Blum prowadził w ramach tegoż instytutu szkolenie adeptów chirurgii jamy ustnej. Działał w tej organizacji do momentu śmierci.