Po odmowie objęcia służby w Illkirch-Graffenstaden zwolniony ze służby.

W 1946 powrócił do kraju, pracował następnie w księgarni i w przedsiębiorstwie transportowo-nawigacyjnym na Renie. Był założycielem klubu sportowego AS Meinau, który stał się później częścią RC Strasbourg. W 1947 podjął działalność polityczną w środowisku gaullistowskim, został etatowym działaczem partyjnym. Należał m.in. do Zgromadzenia Ludu Francuskiego Unii na rzecz Nowej Republiki, Unii Demokratycznej Pracy, Unii Demokratów na rzecz Republiki (sekretarz generalny w latach 1975–1976) i Zgromadzeniu na rzecz Republiki (członek władz centralnych). Zajmował stanowiska radnego (1959–1989) i zastępcy mera Strasburga (1959–1965, 1967–1971), przewodniczącego rady departamentu Dolny Ren (1967–1979) oraz regionu Alzacja (1973–1977). W latach 1958–1966 i 1978–1981 zasiadał w Zgromadzeniu Narodowym, reprezentował też Francję w Parlamencie Europejskim (1961–1966). Od stycznia 1966 do lipca 1972 pozostawał sekretarzem stanu w ministerstwie spraw wewnętrznych. Od lipca 1972 do lutego 1974 był ministrem odpowiedzialnym za weteranów i ofiary wojny, następnie pełnił funkcję sekretarza stanu z tym samym zakresem obowiązków (marzec 1974–wrzesień 1977) oraz odpowiedzialnego za relacje z parlamentem (wrzesień 1977–kwiecień 1978). Od 1981 doradca Jacques’a Chiraca ds.