Wiąże się to jednak z utratą stabilności jego wymiarów, które dążąc do wyrównywania wilgotności z warunkami otoczenia ulegają kurczeniu się albo puchnięciu.
Tempo osuszania zależy od wilgotności i temperatury otoczenia, od wielkości, kształtu, wilgotności początkowej oraz właściwości gatunkowych suszonego materiału.
Metody
Naturalna Sezonowanie drewna w sensie ścisłym, jego składowanie na otwartym powietrzu, jest metodą najstarszą oraz zapewniającą względnie najbezpieczniejszy przebieg procesu, powolne osuszanie materiału nie dopuszcza bowiem do powstawania nadmiernych pęknięć w jego strukturze. Zwykle sezonowanie przebiega w pozycji poziomej, pionowe lub ukośne ustawienie drewna skutkuje jego nierównomiernym schnięciem. Gwałtowne osuszanie może być użyteczne jedynie przy odwilgacaniu drewna opałowego oraz zapobieganiu sinieniu. Drewno w formie mygły, sztapli tarcicy lub innej, po jego uprzednim pocięciu na kawałki niedługo po ścince drzewa, układane jest w miejscu o dobrej wentylacji. Dostęp powietrza do boków kłód czy desek oraz ułożenie drewna niebezpośrednio na ziemi ma zapobiec powstawaniu pleśni. Sezonowane drewno powinno być osłonięte przed deszczem oraz słońcem, nie powinno być jednak także wystawione na silny wiatr, który może doprowadzić do nierównomiernego wysychania.