Jednak ponieważ nastąpiło to w pracy dyplomowej, to nie zostało uznane za wiążące, dodatkowo Lophotriorchis został zaproponowany znacznie wcześniej (choć pierwotnie był dzielony z wojownikiem andyjskim, który obecnie jest umieszczony w Spizaetus).
W obrębie jego rozległego zasięgu wyróżnia się dwa podgatunki, choć nie ma wyraźnej różnicy w upierzeniu. Nominatywny kienerii z Indii i Sri Lanki (północne ptaki są większe) i formosus opisany przez Erwina Stresemanna w 1924, który jest szeroko rozpowszechniony w prawie całej Azji Południowo-Wschodniej od Mjanmy po Celebes.
Morfologia lewo|mały Dorosłe rdzawobrzuchy wyróżniają się charakterystycznym upierzeniem. Mają czarny kaptur z krótkim czubem. Kasztanowe podbrzusze i pokrywy skrzydeł kontrastują z bielą na gardle i piersi. Płcie są prawie nie do odróżnienia w upierzeniu, ale samice są nieco większe i mają więcej czerni na głowie. Grzędują w mocno wyprostowanej pozycji, a końcówka skrzydła prawie sięga ogona. Skok jest w pełni opierzony. Osobniki młodociane mają bardzo białe podogonie z ciemnymi oznaczeniami na bokach ciała, głowie i krawędziach pokryw podskrzydłowych. Mogą sprawiać wrażenie podobnych do orzełków włochatych (Aquila pennata). Widoczne w locie upierzenie podskrzydłowe jest ciemne, a większe pokrywy czarne. Pióra lotne są delikatnie pręgowane z czarnym brzegiem.