Jednoelektronowy wszechświat – postulat zaproponowany został przez fizyka teoretycznego Johna Wheelera w rozmowie telefonicznej z Richardem Feynmanem wiosną 1940. Wheeler podczas rozmowy postawił hipotezę, że wszystkie elektrony i pozytony są w rzeczywistości przejawami pojedynczego bytu poruszającego się do tyłu lub do przodu w czasie. Jak podaje Feynman:

Podobny „opis unicestwiania par zygzakowatej linii świata” został niezależnie opracowany w tym samym czasie przez StueckelbergaSilvan S. Schweber, QED and the Men Who Made It, p. 388, Princeton University Press, 1994 ..

Ogólny zarys Pomysł opiera się na liniach świata wytyczonych w czasoprzestrzeni przez każdy elektron. Zamiast mieć niezliczoną ilość linii, Wheeler zasugerował, że wszystkie mogą być częściami jednej linii, jak ogromny splątany węzeł, wytyczony przez jeden elektron. Dowolny moment w czasie jest reprezentowany przez wycinek w czasoprzestrzeni i bardzo wiele razy spotkałby się z węzłową linią. Każde takie miejsce spotkania reprezentuje rzeczywisty elektron w danym momencie.

W tych punktach połowa linii będzie skierowana do przodu w czasie, a połowa zapętli się i będzie skierowana do tyłu.