Ignacy Barski, właściwe Ignacy Bobek, ps. „Józef”, „Trzciński” (ur. 8 stycznia 1893 w Nowym Sączu, zm. 5 stycznia 1963 w Rabce-Zdroju) – polski prawnik, działacz niepodległościowy, żołnierz armii austriackiej i Wojska Polskiego, starosta i urzędnik państwowy w II RP, członek Rady Pomocy Żydom „Żegota”, uczestnik Powstania Warszawskiego, obrońca w procesach politycznych w PRL, represjonowany przez władze komunistyczne.
Życiorys Pochodził z rodziny robotniczej, ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od młodości zaangażowany w ruch niepodległościowy. Był organizatorem Drużyn Bartoszowych, w 1914 r. wstąpił do Legionu gen. Rajmunda Baczyńskiego, a następnie do Legionu Wschodniego. Po rozwiązaniu Legionu służył w armii austriackiej, dochodząc do stopnia chorążego. W 1918 r. brał udział w walkach o Lwów, a w 1920 r. w wojnie polsko-bolszewickiej. Jako prawnik służył w administracji państwowej, był m.in. starostą w Biłgoraju i Białej Podlaskiej, podprokuratorem w Zamościu oraz wojewódzkim inspektorem samorządowym we Lwowie. Otworzył też kancelarię prywatną. W 1930 zmienił nazwisko Bobek na Barski. Związał się ze Stronnictwem Narodowym, a następnie ze Stronnictwem Pracy. W czasie II wojny światowej czynnie angażował się w ratowanie Żydów, został członkiem Rady Pomocy Żydów przy Delegaturze Rządu na Kraj.