Wita-Stosa pamięci estetycznych zarysów siedem – poemat Cypriana Kamila Norwida z 1856 roku zawierający zarys poglądów estetycznych poety w obrazach.
O poemacie Wita-Stosa pamięci estetycznych zarysów siedem jest utworem cyklicznym, którego poszczególne części powstawały zapewne w różnych, choć nieodległych od siebie latach. Poemat został poświęcony pamięci Wita Stowosza. Poeta interesował się Stwoszem podczas pobytu we Florencji w 1844 i dwukrotnie wypowiadał się na jego temat w 1849 ubolewając, że musiał osiąść pod koniec życia w Norymberdze i został policzonym pomiędzy norymberczyki. Jest bardzo prawdopodobne, że Norwid widział dzieła krakowskie i norymberskie rzeźbiarza w trakcie podróży w 1842.
Całość została skomponowana w pierwszej połowie 1856 roku i wysłana Lucjanowi Siemieńskiemu w Krakowie. Celem poety było wówczas przeciwstawienie się obrazoburstwu towiańczyków. W liście z czerwca 1856 roku pisał: Tak się z ikonoklastyzmem towiańszczyków stało że zabiłem go od ś-go Łukasza począwszy, aż przez całą herezję bizancką, przeprowadziwszy rzecz na faktach krwią i męczeństwem okupionych, prawomocności sztuki chrześcijańskiej dowodząc.