Bywają powodem błędów w przekładach, mogąc prowadzić do zabawnych sytuacji, ale też nieporozumień o daleko idących konsekwencjach.
Przykładami tautonimów są: rosyjski (tapczan) i polski dywan, czeski (orzech) i polski burak, węgierski (kamerdyner) i polski komornik, angielski (miliard) i polski bilion, jutro – chorwackie (ranek), lewak (osoba o skrajnie lewicowych poglądach) – chorw. (mańkut). Przykładem tautonimów o częściowo wspólnym znaczeniu jest polski kibic i niemiecki (osoba kibicująca, ale tylko grającym w szachy lub w karty). Szczególnie problematyczne mogą być wyrazy o przeciwnym znaczeniu, np.: czerstwy – czeskie (świeży), rosyjskie znaczy to, co w języku polskim zapamiętać, niemiecki to po polsku śledczy – ktoś, kto tropi przestępców, a nie kryminalista. Pod pojęciem tautonimów można też rozumieć nazwy o zbieżnym brzmieniu, które są używane na określenie różnych pojęć w zależności od odmiany danego języka (dialektu, socjolektu, odmiany standardowej itp.) – lub systemu terminologicznego (np. „język” w sensie anatomicznym, „język” w sensie lingwistycznym);