W 1787 Fryderyk Wilhelm II wydał zgodę na budowę domu dla poetki. W 1789 zamieszkała przy Neue Promenade 1. W ostatnich latach życia była bardzo płodną twórczynią.

Zachorowała podczas podróży do Frankfurtu nad Odrą. Zmarła po powrocie do Berlina. Pochowano ją na cmentarzu obok kościoła św. Zofii. Na ścianie kościoła zachowała się jej tablica nagrobkowa z napisem: Nie znasz jej, Wędrowcu, / Więc idź ją poznać.

Dziedzictwo i upamiętnienie mały|Budynek przy Anna-Louisa-Karsch-Strasse 9 w Berlinie wystawiony w 1722 Za życia była bardzo ceniona. J.W.L. Gleim okrzyknął ją niemiecką Safoną. W 1761 w Halberstadt przeprowadził jej uroczystą koronację poetycką. Później jej twórczość oceniana była surowiej i klasyfikowana jako poezja okolicznościowa. Jej prace oceniano jako różnej jakości. Doceniano je za naturalność, bogactwo opisów i pomysłowość, a krytykowano za szybkie rymy bez struktury, zaniedbania w metryce, rymach i obrazowaniu. Jej korespondencja jest często postrzegana jako jedno z jej głównych osiągnięć literackich. Pozostawiła wiele bajek, epigramatów, anakreontyków, sielanek i romansów, które pisała głównie w latach 60. XVIII wieku.