Króla tak rozweseliła ta sytuacja, że przestał gniewać się na chłopa, a nawet pozwolił zabrać mu ze skarbca tyle pieniędzy ile zechce. Chłop z zabranymi pieniędzmi udał się do karczmy i licząc je zastanawiał się na głos, czy król go nie oszukał i czy nie spakował za mało pieniędzy. Żyd, który wcześniej przez chłopa stracił pieniądze i dostał baty postanowił się zemścić i powtórzył królowi słowa chłopa.
Król ponownie wpadł w gniew i kazał przyprowadzić chłopa. Żyd udał się po chłopa i przekazał rozkaz króla. Chłop oświadczył, że nie pójdzie do króla bez nowego surduta. Wówczas Żyd pożyczył mu swój, gdyż zależało mu by król szybko chłopa ukarał. Kiedy obaj stanęli przed królem, Żyd powtórzył słowa, które chłop wypowiedział o królu w karczmie. Chłop zarzucił Żydowi, że zawsze kłamie i że zaraz będzie twierdził, że to jego surdut. Żyd oświadczył, że surdut jest istotnie jego, bo mu pożyczył.
Król doszedł do wniosku, że Żyd oszukał albo chłopa, albo jego i kazał wypłacić chłopu więcej pieniędzy. Chłop wrócił do domu w nowym surducie i z wypchanymi kieszeniami.
Przypisy
Kategoria:Twórczość braci Grimm Kategoria:Utwory literackie z 1819