od 1943 przebywał w ukryciu. W latach 1944–1947 kierował związanym z Wolną Francją Office français d’information, przekształconym następnie w agencję informacyjną Agence France-Presse. Stanowisko utracił po odmowie cenzurowania wiadomości o I wojnie indochińskiej. Od 1945 do 1950 redaktor naczelny czasopisma „La Revue Internationale”. Od 1950 do 1964 zajmował stanowisko redaktora naczelnego „France-Observateur” (wcześniej pod nazwami „L’Observateur” i „L’Observateur d'aujourd'hui”), następnie był administratorem wydawcy tej gazety. Od 1975 dyrektor miesięcznika „Faire”. Autor licznych publikacji książkowych, kierował także organizacjami społecznymi (m.in. paryskim oddziałem Società Dante Alighieri).

Od lat 40. należał do Unitarnej Partii Socjalistycznej, w latach 50. był członkiem Unii Progresywnej i Unii Lewicy Socjalistycznej (w latach 1957–1960 sekretarz generalny). Po przyłączeniu tej ostatniej do Zjednoczonej Partii Socjalistycznej był w niej zastępcą sekretarza narodowego (1960–1967). W 1972 przystąpił do Partii Socjalistycznej, od 1975 do 1979 był w niej sekretarzem narodowym. W 1979 wybrany posłem do Parlamentu Europejskiego, przystąpił do frakcji socjalistycznej. Zrezygnował z mandatu dwa lata później w związku z powołaniem na stanowisko ambasadora Francji we Włoszech, które zajmował do 1984. Później był m.in.