W 1906 roku uzyskał mandat posła do chorwackiego parlamentu, będąc liderem Koalicji Chorwacko-Serbskiej. W 1907 roku sprzeciwiał się uchwaleniu przez węgierski parlament tzw. „”, czyli ustawy ustanawiającej język węgierski językiem urzędowym kolei na ziemiach chorwackich. Został pomówiony przez historyka Heinricha Friedjunga o działalność agenturalną na rzecz Serbii. W wyniku porażki w procesie sądowym Friedjung wycofał swe twierdzenia. Supilo opuścił jednak koalicję.
Po wybuchu I wojny światowej emigrował najpierw do Włoch, a następnie do Anglii. Był jednym z założycieli Komitetu Jugosłowiańskiego (1915) i sprzeciwiał się warunkom traktatu londyńskiego, w ramach którego Włochom obiecano południowosłowiańskie zdobycze terytorialne. Był zwolennikiem powstania wspólnego federacyjnego państwa Słowian południowych (jugoslawizm). W wyniku konfliktu z Nikolą Pašiciem i większością członków komitetu w 1916 roku opuścił jego szeregi. Podpisanie Deklaracji z Korfu (1917) przyjął jednak z zadowoleniem.
Przypisy
Kategoria:Chorwaccy nauczyciele Kategoria:Chorwaccy politycy Kategoria:Chorwaccy publicyści Kategoria:Panslawizm Kategoria:Urodzeni w 1870 Kategoria:Zmarli w 1917