W 1937 roku odznaczono około 900 osób. Na początku 1939 roku pośmiertnie przyznano krzyże zbiorowo 359 żołnierzom rozstrzelanym przez bolszewików po bitwie o Bazar. W latach 1939–1941 Krzyż Symona Petlury otrzymało około 600 osób, w tym znaczna liczba żołnierzy Ukraińskiej Armii Halickiej.
Po ataku Niemiec na ZSRR odznaczenie otrzymywali także obywatele sowieccy, którzy przeżyli represje, a wcześniej brali udział w walkach po stronie Ukraińskiej Republiki Ludowej w latach 1917–1921. Krzyżem odznaczono także siedmiu oficerów Wehrmachtu. Latem 1945 roku, podczas zbierania informacji o weteranach, którzy przeżyli obozy internowania, okazało się, że większość z nich utraciła świadectwa nadania i same odznaczenia. Tylko nieliczni zdołali zachować krzyże.
W latach 50. nie przyznawano Krzyża Symona Petlury. Jednak już w latach 60. i 70. odznaczono nim ponad 200 osób. Po przemianowaniu Krzyża Symona Petlury na order, odznaczeni mogli wymieniać stare świadectwa nadania na nowe. Historia wydawania nowych certyfikatów zakończyła się na początku lat 90. Mykoła Łyczyk, ostatni żyjący rycerz orderu i ostatni przedstawiciel Kapituły Głównej Krzyża Symona Petlury zmarł 20 marca 1999 roku.