20 października 1921, po ukończeniu kursu, został wyznaczony na stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień Czortków, lecz już 10 listopada tego roku przeniesiony na stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień Starogard. Później został przeniesiony macierzyście do 67 pułku piechoty z pozostawieniem na stanowisku komendanta PKU Starogard. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 41. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 1 marca 1927 został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia tego roku został przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Starogardzie przy ul. Skarszewskiej 2. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji PKU Starogard. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”. 16 października 1936 przeprowadził się do Wilna i zamieszkał przy ul. Ciasnej 3 m. 6. Jesienią 1945 wyjechał z Wilna i osiedlił się w Piszu.
Zmarł 21 kwietnia 1954 w Piszu i został pochowany na tamtejszym cmentarzu komunalnym przy ul. Spokojnej..
Był żonaty z Katarzyną z Wołonkowiczów (ur. 24 listopada 1877, zm. 11 maja 1962), z którą miał dwóch synów: Włodzimierza (ur. 15 lipca 1905, zm. 18 kwietnia 1975) i Mikołaja (ur.