Przeciwdziałanie radioelektroniczne (, ECM) – środki i techniki walki radioelektronicznej służące wprowadzeniu w błąd systemów wykrywania przeciwnika poprzez celowe emitowanie, reemitowanie lub odbijanie energii elektromagnetycznej. Mają one ograniczyć efektywne wykorzystanie spektrum elektromagnetycznego przez nieprzyjaciela przy użyciu źródeł zakłóceń i środków mylenia radioelektronicznego.
mały|Efekt zakłócania radiolokacyjnego na symulowanym ekranie radaru morskiego. Między 90 a 130 stopniem znajdują się trzy źródła zakłóceń
Historia Pierwszego bojowego użycia środków radioelektronicznych dokonano 15 kwietnia 1904 podczas wojny rosyjsko-japońskiej, gdy rosyjskie radiostacje stłumiły korespondencję japońskich krążowników korygujących ogień na Port Artur. W II wojnie światowej zrzucano paski folii aluminiowej strojone na pół długości fali radaru ofiary, znane jako Window, a niemieckie bombowce nocne zwodzono fałszywymi wiązkami nawigacyjnymi. W okresie zimnej wojny pojawiły się pociski przeciwradarowe, od AGM-45 Shrike dostarczanych od 1966, później AGM-88 HARM.