Śmierć W 1982 r. u Süreyi zdiagnozowano skurcz serca w 1982 roku. Jego problemy zdrowotne pogłębiły się, gdy poeta cierpiący na depresję zaczął nadużywać alkoholu. 6 stycznia 1990 roku Süreya miał atak serca. Poeta zmarł we wtorek, 9 stycznia 1990 r. w wyniku śpiączki cukrzycowej. 11 stycznia 1990 roku Süreya został pochowany na cmentarzu Kulaksız, gdzie pochowany jest również jego wuj Memo.
Twórczość mały|250x250px|Popiersie Cemala Süreyi w stambulskim parku nazwanym jego imieniem w Maltepe Cemal Süreya jest jednym z wiodących poetów nurtu Drugiej Fali Nowej Poezji. W latach szkoły podstawowej czytał głównie utwory o treści religijnej. Miłość do poezji wzbudziły w Süreyi opowiadana mu przez matkę miłosna historia , epos o Köroğlu oraz opowieści o bataliach Alego. Jego pierwszym krokiem w stronę poezji były wiersze, które napisał do swojego koleżanki z liceum, a później żony, Senihy Hanım. W liceum poeta interesował się klasyczną poezją dywanową, używał też charakterystycznego dla niej metrum iloczasowego tzw. aruzu. Samodzielnie nauczył się tureckiego osmańskiego. Swój pierwszy wiersz „Şarkısı-Beyaz” opublikował w czasopiśmie Mülkiye 8 stycznia 1953 r. Jego poezja zaczęła ukazywać się również w czasopismach Asır, Yeditepe i Yenilik. Utworem, który przyniósł Süreyi sławę, był wiersz „Gül” (pol.