Elewacja tylna była gładko otynkowana, zaakcentowana na wysokości przyziemia i parteru silnym ryzalitem. Na piętrze znajdował się balkon połączony z loggią przez całą szerokość budynku i podparty czterema toskańskimi kolumnami. W części dachowej znajdowały się trzy facjatki. Z tyłu budynku rozciągał się duży ogród.

Wnętrza budynku Wnętrza kamienicy przed remontem w XX wieku miały układ trzytraktowy o trzech osiach wnętrz. Od strony zachodniej znajdowała się sień przelotowa z wewnętrznymi, wyrównującymi ceglanymi schodami prowadzącymi na wysoki parter oblicowanym białym marmurem. Na parterze, w trakcie środkowym, znajdował się rozległy hol oświetlony przez witraż w dachu i z trzybiegowymi drewnianymi schodami na belkach stalowych prowadzących na piętro. Z tyłu budynku znajdował się taras z podwójnymi schodami na podwórze. Nad sienią znajdowało się sklepienie kolebkowe ceglane, a nad częścią holu sklepienie kolebkowe z lunetami.

Budynek został wyposażony w najnowsze rozwiązania: urządzenia sanitarne na każdym piętrze, w łazienki przy sypialniach, windę kuchenną i centralne ogrzewanie.

W 1901 roku wykonano drewniane stropy na piętrze. W 1910 miał miejsce pierwszy remont budynku.