W okresie od 11 do 23 lutego 1945 odznaczył się w walkach o twierdzę Poznań. W trakcie blokady fortu Va przedostał się do niego jaki pierwszy, zaatakował granatami kordegardę, rozbijając 10 żołnierzy niemieckich, ponadto ewakuował rannych żołnierzy. Podczas szturmu na cytadelę, podczas ostrzału wroga wraz z podległymi mu żołnierzami zbudował most przez fosę. Samodzielnie zabił 27 niemieckich żołnierzy. Za te działania został odznaczony Orderem Sławy II stopnia.
W dniach 23–29 kwietnia 1945 podczas bitwy o Berlin Sotnikow pod ostrzałem nieprzyjaciela oczyścił z min trasę do Szprewy i , umożliwiając przekroczenie ich przez wojska radzieckie. 29 kwietnia 1945 wraz z grupą żołnierzy rozminował most, umożliwiając odbywanie się po nim stałego transportu. Pomimo doczekania końca wojny, nie wrócił do domu. 15 maja 1945 został ranny w głowę, zmarł w szpitalu ewakuacyjnym nr 2575, 17 lub 19 maja 1945. 15 maja 1946 został pośmiertnie odznaczony Orderem Sławy I stopnia.
Został pochowany na cmentarzu radzieckim nr 2 w parku im. ks.