Treść Poeta wzywa Apollina, ale nie tego klasycznego, doskonałego, tylko Apollina z płócien flamandzkich mistrzów, poczciwego, ze spracowanymi rękami, w zdartych butach. Prosi, by pchnął mu muzę, aby mógł zgłębić cóż jest człowiek. Poeta jedzie konno, a człowiek (właściwie człek) idzie drogą i kłania mu się nisko czapką do ziemi. Poeta wzywa Muzę, ale nie dostojną pannę, tylko tą malowaną na kurtynach operowych, wachlarzach, pudełkach perfum. Wiele lat po trojańskiej wojnie, gdy nominalny król panował w nominalnym królestwie, jechał sobie poeta borem lasem i słuchał jego odgłosów, a poemat schodził mu z doryckiego na frygijski, jak w greckich teatrach, gdy znudzony tragediami lud domagał się komedii.
Poeta trafia do Serionic, które kiedyś były sporym grodem, o czym szeroko pisze Gwagnin. O dawnej świetności osady świadczą ruiny, przy których czasem przystają przejezdni. Serionicki Pan, zwany Salomonem, znany jest aż w Wiedniu i ma siostrzenicę, piękną Różę. W czasach gdy wszystko jest nominalne, tylko wieś nie jest taka zupełnie. Ziemia bowiem pokorna nie chce by ją orał niewolnik. Rozważania te snuł poeta wkładając bucik panny Róży w strzemię. Potem błądzili po lasach i polach, a wuj Salomon czekał z obiadem lub wieczerzą. Wieś polska jest jakby idyllą, kaprysem wykwintnego świata. Polityka nie ma tu przystępu.