Wyróżniał się talentem chirurgicznym i był uważany za eksperta w dziedzinie medycyny; w 1801 przedstawiono go Napoleonowi Bonaparte. Około 1804 lub 1806 został jego osobistym lekarzem; funkcję tę sprawował do 1815. Cieszył się dużym zaufaniem cesarza. Leczył również cesarzową Józefinę. W 1808 nadano mu tytuł barona. W 1811 przyjęto go do grona Francuskiej Akademii Nauk. Był oficerem Orderu Legii Honorowej i komandorem Królewskiego Orderu Holandii. Zmarł 15 września 1821.
Wkład w naukę Jego wydana w 1806 praca pt. Essai sur les maladies et les lésions organiques du cæur et des gros vaisseaux stanowi pionierskie dzieło w dziedzinie kardiologii. Zawiera m.in. dokładny opis niewydolności serca z podziałem na fazy. Corvisart zaproponował w tej pracy autorską kategoryzację schorzeń serca. Ponadto zawarł w książce pierwszy opis przypadłości znanej w późniejszej medycynie jako zapalenie osierdzia. Dokonał własnego podziału czynników chorobotwórczych na wewnętrzne i zewnętrzne. Od jego nazwiska pochodzą medyczne nazwy opisanych w tej książce: syndromu Fallota-Corvisarta, objawu znanego jako Twarz Corvisarta, oraz tzw. choroby Corvisarta (Kardiomiopatia przerostowa).