W czerwcu 1919 r. doszło do bezpośredniej konfrontacji zbrojnej między jednostkami niemieckimi operującymi na Łotwie i wojskami estońskimi, wspierającymi proaliancki łotewski rząd Karlisa Ulmanisa. Zwycięska dla Estończyków i walczących pod dowództwem estońskim jednostek łotewskich bitwa pod Kiesią zmusiła Niemców do opuszczenia Rygi i zgody na to, by do stolicy Łotwy powrócił rząd Ulmanisa. Jednostki łotewskie walczące dotąd u boku Niemców oraz powstałe w strukturach armii estońskiej zostały zjednoczone w jedną armię niepodległej ŁotwyT. Paluszyński, Walka o niepodległość Łotwy 1914–1921, Bellona, Warszawa 1999, s. 214–216.. 10 lipca 1919 r. Sīmansons został mianowany głównodowodzącym armii łotewskiej, zaś 15 lipca także ministrem obrony Republiki Łotewskiej. Jego zadaniem było połączenie powstałych w różnych okolicznościach, przedstawiających różną wartość jednostek w jedną całość. Dwaj pozostali poważni kandydaci, gen. Jānis Balodis i płk Jorģis Zemitāns do tej pory walczyli pod różnym dowództwem, pierwszy – niemieckim, drugi zaś estońskim. Sīmansons zaciągnął się do 1 Brygady Balodisa na tyle późno, by nie wziąć udziału w żadnej operacji pod niemieckim dowództwem, mógł zatem uchodzić za kandydata kompromisowego.