Rodzice zachęcali go, by podzielił ideały Ralpha Waldo Emersona i za jego przykładem wiódł skromne i moralne życie, któremu priorytety wyznaczałoby poczucie społecznej odpowiedzialności za ludzkość i przyrodę.

Po śmierci jego dziadka i kryzysie finansowym 1907 roku, przedsiębiorstwo jego ojca poniosło wielkie straty pieniężne, co w efekcie, około roku 1912, drastycznie obniżyło poziom materialny rodziny. Po tym jak Ansel został wydalony z kilku prywatnych szkół za „wybuchowość i nieuwagę”, jego ojciec postanowił zrezygnować z tradycyjnego modelu kształcenia i od 1915 roku, z pomocą guwernerów i ciotki Mary, osobiście zajmował się rozwojem intelektualnym syna. Podczas międzynarodowej wystawy Panama-Pacyfik, która odbyła się w San Francisco w 1915 roku, jego ojciec nalegał, aby syn spędzał większą część dnia studiując eksponaty, jako część prywatnej edukacji. W późniejszym czasie Ansel powrócił jednak do innej prywatnej szkoły, w której kontynuował naukę aż do ósmej klasy.