Powierzchnia sucha do śluzowatej (zawsze śluzowata przy wilgotnej pogodzie), cz gęsto ułożonymi drobnymi otworkami, które są ujściami perytecjów. Miąższ dość twardy, ale bardziej miękki od drewna. Brak zapachu. Powierzchnia ciemnoszara do prawie czarnej, na krawędziach ciemnobrązowa. Rdzawobrązowe odcienie są czasami widoczne na innych częściach podkładki. Cechy mikroskopowe Worki z aparatem apikalnym nieamyloidalne, o wielkości ok. 25–40 × 3,5–4,5 μm (mierzona tylko część zajęta przez zarodniki). Zarodniki dość małe, eliptyczne, gładkie, szare, zwykle z dwoma dużymi kroplami tłuszczu (gutulami). Rozmiar (4,5–)4,7-5,8 × 1,9–2,7 μm, Q = 1,8–2,8. Gutule o wielkości 0,8–1,7 μm. Gatunki podobne Pokrewny gatunek Camarops tubulina rośnie głównie na drzewach iglastych, a ujścia perytecjów nie wystają ponad powierzchnię podkładek.
Występowanie i siedlisko Występuje na wszystkich kontynentach poza Antarktydą, a także na niektórych wyspach. W Polsce podano kilka jego stanowisk. Występował w nich na leżącym na ziemi drewnie olszy szarej i jesionu wyniosłego. Nadrzewny grzyb saprotroficzny rozkładający drewno. Najczęściej występuje na olszach (zwykle na stojących pniach), ale można go spotkać również na bukach, rzadziej na grabach czy jesionach. Uważany za wskaźnik starolasów.
Przypisy
Kategoria:Boliniales Kategoria:Mykobiota Polski