W 1976 wstąpił do Partii Jedności Proletariatu, po rozłamie wewnątrz niej w 1978 przeszedł do Demokracji Proletariatu. W tym ugrupowaniu pełnił funkcję koordynatora (1982–1984) i sekretarza generalnego (1984–1987). Należał do rady regionu Lombardia (1975–1980) i rady miejskiej w Mediolanie (1980). W 1979 wybrany posłem do Parlamentu Europejskiego jako jedyny przedstawiciel swojego ugrupowania. Przystąpił do Technicznej Grupy Niezależnych. W latach 1983–1992 zasiadał w Izbie Deputowanych IX i X kadencji, a od 1987 do 1992 w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy. W 1989 dołączył do nowo powołanego ruchu Verdi Arcobaleno (Tęczowi Zieloni), przekształconego w 1990 w Federację Zielonych. W kolejnych latach pozostawał bez afiliacji partyjnej, ubiegał się m.in. o fotel burmistrza rodzinnego miasta. Od lat 90. zaangażowany także w ruch sprzeciwiający się organizmom zmodyfikowanym genetycznie, został założycielem Fondazione dei Diritti Genetici. Jego działalność w tym zakresie była krytykowana jako antynaukowa i nierzetelna.