Przygotowanie maszyny do lotu z kontenera transportowego odbywało się w krótkim czasie, dzięki zastosowaniu łączeń z automatycznymi blokadami właściwego położenia elementów ruchomych.
Po raz pierwszy w Związku Radzieckim w konstrukcji został zastosowany układ otunelowanego śmigła i systemu sterowania umieszczonego wewnątrz jego pierścienia. Do napędu użyto dwóch benzynowych dwucylindowych silników spalinowych MP-5 „Ural-2” w układzie boksera.
Początkowo w konstrukcji maszyny zastosowano elementy drewniane, które w późniejszym czasie zostały zastąpione włóknem szklanym. Dron startował z katapulty, lądowanie odbywało się z wykorzystaniem spadochronu, którego zasobnik znajdował się w części ogonowej. Przewidywano również możliwość startu urządzenia po zrzuceniu go przez nosiciela. Zastosowana konstrukcja maszyny w układzie bezogonowym ze skrzydłem o małym wydłużeniu pozwoliła na stworzenie stabilnej platformy do przenoszenia wyposażenia rozpoznawczego. Zbudowano trzy egzemplarze drona, które wykorzystano do testów. Konstrukcja nie była rozwijana w późniejszych latach. Doświadczenia uzyskane przy budowie Komara wykorzystano do stworzenia seryjnego drona Szmiel-1.
Przypisy
Kategoria:Rosyjskie bezzałogowe statki powietrzne