– przejawiała się indywidualna, wrodzona cecha jego uzdolnień – poczucie dekoracyjności.
Rozpatrując wymieniony wczesny okres twórczości artysty – jego syn, historyk sztuki wydzielił kategorię „inwentaryzatorskich” rysunków, do których zaliczył między innymi rysunki ostu (1876–1878), dziewanny i trzcin (1875) (pierwsze dwa z nich – podkolorowane akwarelą). Zwracał zarazem uwagę, że: [...] „Zachwyciła tutaj artystę konstrukcja owych arcydzieł natury, zainteresowała go budowa łodyg, liści, kwiatów”, których „ogólny zarys formy” oddawał „kreską ostrą i cienką w najbardziej esencjonalnych i syntetycznych skrótach, a równocześnie jakże zdobniczych, rytmicznych, prawie ornamentalnych.” Kontynuując swe uwagi, pisał następująco: „Panuje tutaj dekoracyjność i linearyzm, chociaż intencje malarza miały, poznawczy charakter. Rysunki te wyprzedzały swoją epokę, a jak dalece były nowoczesne po przeszło ćwierćwieczu, niech świadczy fakt, że 'Oset' (z 1876–1878) występuje wielokrotnie jako winieta w secesyjnym 'Sfinksie' 1909 i 1912 roku”Stanisław Masłowski – Materiały..., op.cit., s.