Najstarszy zapis dotyczący Prądnika pochodzi z 1123 roku. Ówczesna nazwa to Prutnic. Zapis wskazuje na zwierzchnictwo biskupów krakowskich. W 1220 r. biskup krakowski Iwo Odrowąż założył na jej terenie pierwszy szpital w Krakowie, prowadzony przez Zakon Kanoników Ducha Św. De Saxia. W latach 70. XV w. wieś zwano już Magna Prandnik, co w sto lat później zapisano po raz pierwszy po polsku jako Prądnik Wielki.
Od 1496 jeden z młynów znajdujących się na terenie Prądnika Białego służył jako drukarnia, w I połowie XVI w. dzierżawiony był przez drukarza Jana Hallera. W 1574 r. na błoniach prądnickich szlachta witała przybyłego do Krakowa Henryka Walezego, a w 1697 r. w Prądniku Białym rozpoczął się koronacyjny wjazd do Krakowa Augusta II. W 1794 r. we wsi przebywał Tadeusz Kościuszko (jeśli wierzyć tradycji, odpoczywał pod istniejącym do dziś w parku dworskim jaworem przed bitwą pod Racławicami), natomiast w 1809 r. mieszkał w niej gen. Jan Henryk Dąbrowski. W latach 1913–15 przy ul.