Willhaus uczestniczył także w masowych egzekucjach lwowskich Żydów, które odbywały się w wąwozie Piaski, bezpośrednio przylegającym do obozu janowskiego. W swojej willi gromadził wraz z żoną mienie należące do zamordowanych, w tym wysokiej jakości odzież oraz dzieła sztuki i rozmaite wartościowe przedmioty.

Willhaus pozostawał w stałym konflikcie ze swoim dawnym zwierzchnikiem, Gebauerem, który nadal pełnił funkcję kierownika lwowskiej filii DAW. Obaj oficerowie nieustannie popadali w spory kompetencyjne, rywalizowali o robotników i materiały oraz starali się na różne sposoby zaszkodzić konkurentowi – na przykład mordując „należących” do niego więźniów. Ich obopólna wrogość była tak silna, że we wzajemnych stosunkach często nie przestrzegali nawet podstawowych zasad wojskowego ceremoniału. W dodatku Willhaus nadał swojemu psu imię „Fritz” (to samo, które nosił Gebauer), a następnie nabrał zwyczaju, by obrzucać zwierzę „najwymyślniejszymi przekleństwami”.

16 czerwca 1942 roku został odznaczony przez Fritza Katzmanna Krzyżem Zasługi Wojennej II klasy za zasługi położone przy tworzeniu obozu janowskiego.

Dalsze losy W styczniu 1943 roku zgłosił się ochotniczo do służby na froncie. Dopiero po upływie ponad pół roku został jednak przeniesiony ze Lwowa.