Poza tym kule latały w jedną i drugą stronę walcząc zaciekle ze sobą przez ponad godzinę. A kiedy pojedynek zarówno ten w obrębie słońca jak i obok był najbardziej intensywny, kule zaczęły okazywać zmęczenie do tego stopnia, że jako powiedziano powyżej, spadły ze słońca na ziemię „jakby całe spłonęły”, po czym słabły na ziemi z niezmiernym dymem. Po tym wszystkim widziano coś niczym czarna włócznia, długa i gruba; trzpień wskazywał wschód, a czubek skierowany był na zachód. Cokolwiek znaczą te znaki, tylko Bóg wie. Mimo że na niebie widzieliśmy krótko po sobie wiele rodzajów znaków, które zesłał nam wszechmogący Bóg, abyśmy żałowali za swoje grzechy, niestety wciąż jesteśmy tak niewdzięczni, że gardzimy takimi wzniosłymi znakami i cudami Bożymi. Albo mówimy o nich z pogardą i rzucamy je na wiatr, aby Bóg mógł zesłać na nas przerażającą karę za naszą niewdzięczność. Ostatecznie, bogobojni nie odrzucą tych znaków w żadnym wypadku, lecz wezmą je sobie do serca, jako ostrzeżenie o ich łaskawym Ojcu na niebiosach, naprawią swe życie i będą wiernie błagać Boga, żeby On mógł odwrócić Swój gniew, w tym karę, na którą sobie zasłużyliśmy, dzięki czemu możemy tymczasowo tutaj i wiecznie tam, żyć jako Jego dzieci.

W tym celu, tak nam dopomóż Boże.