Pod koniec XIX wieku budynek został regotyzowanyArchitektura średniowiecza i starożytności .
Architektura Późnogotycki kościół otrzymał formę budowli jednonawowej, z wielobocznym zamknięciem po stronie wschodniej i z szeregiem kaplic po bokach korpusu nawowego. Trójprzęsłowa nawa otwarta została ku kaplicom ostrołukowymi arkadami, a same kaplice zostały nakryte sklepieniami sieciowymi o różnych kompozycjach. Dwa przęsła korpusu oraz zamknięcie zwieńczono sklepieniem gwiaździstym, których żebra spływają na figuralne wsporniki. Z uwagi na pochyłość gruntu dodatkowo zagrożonego osuwaniem z powodu usytuowania kościoła nad sztolniami górniczymi, wydrążonymi płytko pod Placem Świętej Trójcy, nie było możliwe postawienie rozbudowanego systemu filarów i przypór, dlatego funkcję odciążającą ściany jedynej nawy częściowo przejął otaczający ją ciąg kaplic bocznych. Nie wzniesiono również wież, a jedynym akcentem na zewnątrz bryły stała się okrągła w rzucie klatka schodowa wbudowana w aneks oraz sygnaturka na dwuspadowym dachu. Pod kościołem umieszczona została krypta, w której chowano bogatych i ważnych mieszczan.