Zapas paliwa płynnego na tym okręcie był zwiększony w stosunku do poprzednich i wynosił 1916 ton, zapewniając zasięg do 7 tysięcy mil morskich przy prędkości 15 węzłów.
Wyporność standardowa okrętów tego typu wynosiła 7475 ton, a pełna 9237 ton. Długość okrętu wynosiła 176,63 m, szerokość 16,46 m, a zanurzenie 6 m.
Opancerzenie tworzył pas burtowy, którego grubość w rejonie siłowni wynosiła 76 mm (na 40% długości kadłuba), a poza nim 51 mm, malejąc do 25 mm na dziobie i 38 mm na rufie. Pokład miał grubość 25-50 mm, a maski dział - 12,7 mm. Najgrubszy pancerz 152 mm miało .
Uzbrojenie i jego zmiany Uzbrojenie główne stanowiło osiem dział kalibru 152 mm w nietypowym układzie: w dwóch stanowiskach pojedynczych na pokładzie dziobowym i rufowym oraz trzech stanowiskach podwójnych: w superpozycji na piętrze nadbudówki dziobowej i rufowej oraz na śródokręciu, za kominami. Wszystkie działa mogły strzelać na jedną burtę i były chronione przez maski przeciwodłamkowe. Działa konstrukcji brytyjskiej miały długość lufy 50 kalibrów (L/50) i donośność do 21,5 km. Uzbrojenie przeciwlotnicze stanowiły początkowo cztery pojedyncze działa kalibru 102 mm na śródokręciu (po dwa na burtę) i dwa działka kalibru 47 mm.