Tajemnica Więźniowie wysyłani do obozów mieli w dokumentach adnotacje „RU” (niem. Rückkehr unerwünscht – „powrót niepożądany”), co przyczyniało się do gorszego traktowania oraz wykorzystywania tych osób do utrzymania tajemnicy zakładu kosztem ich życia. Działalność fabryki i obozów miała pozostać tajemnicą. Do hali produkcyjnej mieli wstęp tylko konkretni zatrudnieni zakładnicy oraz Lagerführer. Esesmani, którzy pilnowali obiektu, podpisywali specjalne zobowiązanie o zachowaniu tajemnicy państwowej. Pomimo tego nie mogli widywać robotników przy pracy. Ich zadaniem było otwieranie i zamykanie bramy dla pociągu transportowego. Podczas załadunku czy rozładunku towaru ustawiano zasłony, tak aby esesmani na wieżyczkach nie widzieli co się dzieje. Inne fabryki widoczne z terenu obozowego były przykrywane siatkami maskującymi, a przy najważniejszych budynkach stały beczki z mieszaniną siarki i fosforu do wytwarzania zasłony dymnej w razie potrzeby.
Więźniowie obydwóch obozów nie mogli kontaktować się ze światem zewnętrznym. Byli również odizolowani od siebie.
Dyhernfurth I Podobóz ten znajdował się na terenie fabryki i składał się z trzech baraków mieszczących ok. 150–200 osób.