Czarka Wodza – nazwa nadana starożytnemu minojskiemu kamiennemu naczyniu ozdobionemu reliefem figuralnym, odnalezionemu w 1902 roku w ruinach willi w Hagia Triada.
Naczynie eksponowane jest w sali VII Muzeum Archeologicznego w Heraklionie. Jego powstanie datowane na podstawie cech stylistycznych określane jest na około 1500 p.n.e. Wykonane z ciemnozielonego serpentynu, ma postać odwróconego stożka o wysokości 11,6 cm, zakończonego rozszerzoną podstawą (stopką). Jego zewnętrzna powierzchnia pierwotnie mogła być pokryta złotą folią.
Naczynie ozdobione jest reliefem figuralnym z wyobrażeniem sceny zaczerpniętej z życia i nacechowanej sporą naturalnością. Do wzorów egipskich nawiązuje jej kompozycja wraz z przedstawieniem postaci ludzkich w charakterystycznym skręcie o 90%, gdy głowa i nogi ukazane są z profilu, a tors frontalnie. Centralną postacią jest stojący mężczyzna z długimi włosami spiętymi diademem, odziany w krótką spódniczkę ze sztyletem zatkniętym za pas. Postać, wcześniej umownie uznana za naczelnika (wodza), nosi naramienniki i bransolety oraz potrójny naszyjnik wykonany z oddzielnych płytek, a w wyciągniętej ręce trzyma oparty o ziemię wysoki pręt będący najprawdopodobniej rodzajem berła;