znajdowano nas i zabijano – mężczyzn, kobiety i dzieci, bez różnicy". A Maoryscy napastnicy mówili o swej akcji tak: "Wzięliśmy [wyspę] w posiadanie... zgodnie z naszym zwyczajem i wyłapaliśmy wszystkich ludzi. Nikt [nam] nie uszedł..."J.Diamond: Guns, Germs, and Steel: The Fates of Human Societies, s.53, New York, W.W.Norton 1997.
Moriorysi, którzy przeżyli, stali się niewolnikami najeźdźców z klanów Ngati Tama i Ngati Mutunga; zakazano im zawierania małżeństw pomiędzy sobą i posiadania wspólnych dzieci. Wielu zmarło z rozpaczy. Wiele morioryskich kobiet miało później dzieci ze swymi panami. Niewielki odsetek spośród nich wszedł w związki małżeńskie z Maorysami lub Europejczykami. Część została wywieziona z wyspy i nigdy nie wróciła. Dzisiaj lud Moriori przeżywa renesans, zarówno na Rekohu jak i w Nowej Zelandii. Morioryska kultura odżyła, a w styczniu 2005 roku miało miejsce uroczyste otwarcie Kopinga Marae (domu spotkań).
W roku 1843 na Chatham przybyła spora grupa Niemców, misjonarzy luterańskich. Wielu dzisiejszych mieszkańców wyspy uważa się za ich potomków.
Zaludnienie 300px|thumb|Głównym zajęciem mieszkańców jest hodowla owiec