Parafizy cylindryczne, o średnicy do 5 µm, tylko lekko maczugowate na końcu i wystające poza worki. Zarodniki elipsoidalne, gładkie, 7,5–10,5 × 4,5–6 µm, szkliste, bez kropli oleju. Gatunki podobne Ciboria viridifusca. Ma mniejsze owocniki i rośnie głównie na gnijących żeńskich stożkowatych kwiatach olch i topoli.
Występowanie i siedlisko Ciboria caucus występuje w Ameryce Północnej, Europie i Azji. Najwięcej stanowisk podano w Europie. W Polsce do 2006 r. znane było tylko jedno stanowisko i to dawne, podane przez Josepha Schrötera w 1908 r. na opadłych kotkach topoli (Populus). Później jednak gatunek ten został w Polsce odszukany. Kilka aktualnych jego stanowisk podaje np. internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.
Grzyb saprotroficzny. Występuje na opadłych na ziemię kotkach olszy (Alnus), rzadziej topoli (Populus) i wierzby (Salix). Rozwija się głównie wiosną.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Twardnicowate