W Dziejach i Listach zastosowano Aparat Eutaliusza.
Na początku zawiera Prolegomenę, zawiera księgi liturgiczne z życiorysami świętych (Synaksarion i Menologium) na końcu rękopisu, noty liturgiczne na marginesie.
Tekst Grecki tekst Nowego Testamentu reprezentuje bizantyjską tradycję tekstualną. Aland nie umieścił go w żadnej kategorii. Rękopis został zbadany metodą wielokrotnych wariantów Claremont Profile Method w Łk 1 i Łk 20, w których reprezentuje standardowy tekst bizantyjski.
Historia Gregory datował go na XII wiek, Kurt Aland datował na XIII wiek, aktualnie INTF datuje na wiek XIII.
William Laud w 1636 roku podarował go bibliotece. John Mill wykorzystał go w swym wydaniu (jako Laud 2). Mill zauważył podobieństwo tekstualne do Poligloty kompluteńskiej. Richard Bentley skolacjonował jego tekst.
Johann Jakob Wettstein wciągnął go na listę rękopisów Nowego Testamentu, nadał mu numer 51 i sporządził jego opis. Griesbach sprawdził niektóre jego warianty. Nie jest wykorzystywany we współczesnych wydaniach greckiego Nowego