Napęd stanowiły dwie poziome maszyny parowe potrójnego rozprężania produkcji firmy Thompson z Glasgow, napędzające dwie śruby. Parę dostarczały cztery dwustronne kotły cylindryczne o największym ciśnieniu ok. 9,3 at. Na próbach uzyskano przy ciągu wymuszonym w paleniskach prędkość 20,33 węzła przy mocy indykowanej 11 500 KM, a przy normalnym ciągu 18,75 węzła przy mocy indykowanej 7500 KM (nie osiągnięto tym samym mocy kontraktowej 12 000 KM i prędkości 20,5 węzła). Normalny zapas węgla wynosił 500 t, a maksymalny 1285 t, z którym zasięg wynosił ok. 13 tysięcy mil morskich.

Opancerzenie tworzył wewnętrzny pokład pancerny z bocznymi skosami. W środkowej poziomej części, znajdującej się nad linią wodną, miał on na większości długości grubość 51 mm, a skosy schodzące do burt miały grubość 76 mm. Nad maszynownią pokład był grubszy i miał 90 mm w płaskiej części (lub według innych danych 76 mm), a na skosach 120 mmZ nie do końca jasnego tłumaczenia w wynika, że grubszy pancerz był nad maszynownią i kotłowniami, lecz z rysunku autora na tej samej stronie wynika grubszy pancerz tylko nad maszynownią.