Cała elewacja frontowa była bogato zdobiona neomanierystycznymi i neobarokowymi dekoracjami obecnie niezachowanymi.
Oficyny kamienicy pokryte są dachem jednospadowym o spadach w kierunku podwórza. Między nimi, nad klatką schodową z krętymi schodami znajduje się ośmioboczna kopuła ze szpicą i różą wiatrów. Całość pokrywa dach jednospadowy o spadzie w kierunku elewacji podwórza. W 1899 roku w tylnej elewacji zamontowano balkony
Na każdej kondygnacji znajdowało się jedno duże mieszkanie o powierzchni ok. 500 m²; zaprojektowany apartament na parterze był najbardziej luksusowym z bezpośrednim dostępem do ogrodu frontowego. Komunikację między piętrami zapewniała centralna reprezentacyjna klatka schodowa oraz dwie klatki: boczna dla służby i w oficynie.
W 1919 roku zmniejszono apartament na 2 piętrze, wyodrębniając osobne mieszkanie w skrzydle. Kamienica otrzymała ogrzewanie centralne z kotłowni i nowe łazienki. Przebudową i projektem zajęła się firma Simon & Halpaap. Po zmianie funkcji budynku na biurowy w 1933 i 1939 roku, pomieszczenia dodatkowo podzielono i zmieniono lub wymieniono wewnętrzną stolarkę drzwiową.