Po powrocie do Niemiec w 1945 r. został dziennikarzem, a od 1949 jednym z redaktorów naczelnych „Rheinische Zeitung”. Pod koniec lat 50. był również dyrektorem Nord- und Westdeutscher Rundfunkverband (wspólnego kanału telewizyjnego Norddeutscher Rundfunk i Westdeutscher Rundfunk). W latach 1948–1954 i 1962–1980 pozostawał członkiem landtagu Nadrenii-Północnej Westfalii, był szefem SPD w landzie oraz liderem frakcji. Był także członkiem Bundestagu kadencji (1953–1957, 1961–1965) i przewodniczącym Bundesratu (1971–1972), zaś od 1958 do 1963 r. był delegatem do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Od 1966 do 1978 r. zajmował stanowisko premiera landu w koalicji z Wolną Partią Demokratyczną, zrezygnował przed końcem trzeciej kadencji wobec narastającej krytyki proponowanych przez niego reform. Od 1978 do 1980 r. był rządowym komisarzem ds. integracji imigrantów. W 1979 r. wybrany posłem do Parlamentu Europejskiego, przystąpił do frakcji socjalistycznej. W latach 1970–1983 wiceprezes, następnie do 1987 prezes Fundacji im. Friedricha Eberta. W latach 80. opublikował też kilka książek.
Od 1939 r. był żonaty z Marianne Schley, która pod koniec życia zajęła się sztuką naiwną.