Artystka koncentrowała się wówczas na poszukiwaniu ekspresji wydobywanych detali, czego przykładem była jej kolejna wystawa w Małej Galerii Związków Polskich Artystów Fotografików w 1977.
Sztuka Przybylak wpisuje się w eksperymentalny nurt fotografii intermedialnej z kręgu Dłubaka i łączy się z zainteresowaniem materialnością obiektu cechującym bliskiego współpracownika artystki, Janusza Bąkowskiego. W jej twórczości wyczuć można również powinowactwo z analitycznym, postkonceptualnym podejściem do rzeczywistości Krzysztofa Wodiczki, z którym realizowała szereg prac fotograficznych i filmowych. Pionierskie eksperymenty Przybylak z użyciem fotografii wernakularnej i znalezionej kontynuowane były przez artystkę po wyjeździe do Nowego Jorku pod koniec lat 70. Artystka zmieniła jednak tematykę swoich prac, rezygnując z obecnych w fotografiach z drugiej połowy lat 70. wątków politycznych. W latach 80. i 90. wykorzystywała coraz częściej fotografię barwną. Wiele zdjęć to migawki i spostrzeżenia z dnia codziennego.
Wystawa w Galerii Propaganda w 2016 była spojrzeniem na dorobek artystki, eksponując jej najważniejsze prace wykonane na przestrzeni kilkudziesięciu lat.
Została pochowana na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 11B-4-28).