Była to prawdopodobnie jedyna taka komórka w Polsce.

Po II wojnie światowej jak wynika z niektórych relacji po wojnie były próby wznowienia działalności, lecz podjęto decyzję aby członkowie Czerwonego Harcerstwa włączyli się do pracy w ZHP.Kazimierz Wojciechowski, W Warszawie i okolicy, w: W Gromadach Czerwonego Harcerstwa TUR, Warszawa 1982, s. 93.

Organizacja Postawą organizacji były zastępy składające się z 6-12 chłopców lub dziewcząt, na czele których stali przodownicy. Od dwóch do pięciu zastępów tworzyło gromadę. Na czele gromady stał komendant gromady. Ponadto istniała Rada Gromady składająca się z przodowników i innych harcerzy pełniących funkcje w gromadzie (np. bibliotekarz). Gromady na ogół były monopłciowe, choć bywały wyjątki (np. w Warszawie na 30 gromad koedukacyjna była jedna). Dwie lub więcej gromad tworzyło hufiec. Na czele hufca stała Rada Hufca składająca się z komendantów gromad. Rada wybierała spośród siebie hufcowego zatwierdzonego przez Radę Okręgu. Dwa lub więcej hufców tworzyło okręg. Na czele okręgu stała Rada Okręgu, która wyłaniała spośród siebie Komendanta Okręgu.

Od 1931 wyodrębniono młodszą gałąź organizacji – Czerwone Sokoły, dla dzieci od 8. do 12. roku życia.