Jan Bartos CSsR (ur. 13 czerwca 1936 w Leśniczówce, zm. 6 lipca 2008 w Moskwie) – polski duchowny rzymskokatolicki, redemptorysta, misjonarz katolicki w ZSRR, a po jego rozpadzie w krajach WNP.
Jan Bartos pochodził z rodziny chłopskiej. Był siostrzeńcem księdza Jana Ziei. Już w dość młodym wieku zdecydował, że zostanie duchownym. Po ukończeniu szkoły podstawowej podjął kształcenie we franciszkańskim niższym seminarium duchownym w Niepokalanowie. Po jego likwidacji kontynuował edukację w Nowym Mieście nad Pilicą i w Rawie Mazowieckiej. Maturę zdał w Toruniu, będąc w nowicjacie klasztoru redemptorystów w Braniewie.
Studia teologiczno-filozoficzne odbył w wyższym seminarium duchownym w Tuchowie. 19 lipca 1962 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa tarnowskiego, Jerzego Ablewicza. W latach 1962–2008 pracował w duszpasterstwie braci redemptorystów w: Tuchowie, Szczecinku, Braniewie, Zamościu i Toruniu. W latach 1969–1986 prowadził ponadto potajemnie pracę misjonarza katolickiego w republikach radzieckich. Wykorzystywał w tym celu swoje członkostwo w Społecznym Komitecie Przeciwalkoholowym i wyjazdy służbowe jako działacz ruchu abstynenckiego.