Wanda ukazała się drukiem w IV tomie Chimery w 1902.
Osoby
Wanda Grodny Panna Pachoł-Trębacz Chór Wieśniaków Chór Znachorów Chór Wójtów Chór Piastów Chór Siewców Chór Owczarzy Chór Łowców Skald Żyd Bojan Czudy – Lechy – Wieszcze – Starcy – Dziewki – Dziatwa Rytyger Rotny Weiswort Chór Runników Wojska Rytygerowe – Poczet Straży Przybocznej
Dedykacja i motto mały|Kopie Wandy Dramat dedykował autor: Mogile Wandy pod Krakowem w dowód głębokiego poważania. Dedykacja ta spina klamrą ten utwór z zakończonym wcześniej Krakusem poświęconym opisowi usypania kurhanu księciu krakowskiemu.
Motto stanowi fragment wiersza: Tak Kościół trzyma, że gdy Pna umierał / Na PÓŁNOC, głowę skłoniwszy, pozierał / Na Oliwnej / Górze dziwnej / Kończąc mękę, skłaniał rękę / Ku – PÓŁNOCNYM LUDZIOM. Norwid opisał go jako starą pieśń przepisaną z książki w klasztorze na górze Świętokrzyskiej. Poeta rzeczywiście poznał ten wiersz podczas wycieczki na Święty Krzyż i przepisał do notatnika. Tekst stanowi fragment wiersza Wespazjana Kochowskiego Łysa Góra, depozytem drzewa krzyża św. w sendomirskim kraju sławna, do Ich MM.