Po zakończeniu służby pomagał ojcu w prowadzeniu przedsiębiorstwa.
1 sierpnia 1914 jako chorąży został zmobilizowany i przydzielony do 127 Tyłowego Punktu Ewakuacyjnego. Później wykazany jako podporucznik Głównego Zarządu Sanitarnego na Froncie Północno-Zachodnim. 25 marca 1916 został wysłany do 20 Pułku Strzelców na froncie. Od 15 sierpnia 1917 pełnił służbę w 2 Pułku Strzelców Polskich. Po demobilizacji I Korpusu Polskiego w Rosji (21 maja 1918) wrócił do domu.
6 sierpnia 1920 wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego. Został przydzielony do 2. szwadronu 201 Pułku Szwoleżerów na stanowisko dowódcy plutonu i w jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się męstwem i brawurą w czasie zagonu na Korosteń. 10 października w drodze powrotnej z Korostenia nad Słucz ze swym plutonem pierwszy przekroczył bagnistą rzekę Biłkę pod silnym ogniem wroga i zdobył chutor Suszki, czym przyczynił się do ułatwienia 9 Brygadzie Jazdy przeprawy przez rzekę, co z kolei przesądziło o wygranej w bitwie pod Białką. Później, tego samego dnia, na czele plutonu szarżował na wieś Białka, nie zważając na wielokrotnie większe siły nieprzyjaciela i silny ogień karabinów maszynowych czym przyczynił się do wypędzenia i rozbicia wroga. Za opisane wyżej czyny dowódca 2.