W Paryżu podjął studia medycyny oraz antropologii. Pracował na stanowisku lekarza IX Dzielnicy. Równolegle był też zatrudniony w Muzeum Nauk Przyrodniczych. Był preparatorem w Muzeum Historii Naturalnej. Pracował u boku Paula Broci. Opublikował szereg prac z dziedziny antropologii, cenionych we Francji. Zarobkował jako profesor nauk przyrodniczych i języka francuskiego. Pełnił funkcję przysięgłego znawcy sztuki przy Trybunale Apelacyjnym w Paryżu. Był sekretarzem Towarzystwa Antropologicznego i Etnograficznego Polskiego w Paryżu. Na wniosek dziekana Sorbony został odznaczony krzyżem oficerskim.
Przez trzy lata urządzał założone w 1898 Musée Cernuschi. Następnie wyjechał do Krakowa. Odmawiając sobie osobistego majątku sukcesywnie gromadził kolekcję osobliwości i dzieł sztuki i w 1909 przekazał ten zbiór miastu Kraków. Tam w maju 1909 został mianowany kustoszem Muzeum Narodowego. Potem wrócił do Paryża aby kontynuować starania kolekcjonerskie. Po wybuchu I wojny światowej nie mógł już udać się do Krakowa. Wskutek niekorzystnej sytuacji popadł w niedostatek. Cierpiąc głód nie odważył się wtedy sprzedać niektórych zbiorów oświadczając, że nie są już jego własnością, lecz mają być przekazane do Krakowa. Zmarł w 24 sierpnia 1920 w paryskim przytułku – polskim zakładzie dobroczynnym św.