Po wojnie był jednym z założycieli ruchu Fasci di Azione Rivoluzionaria i partii Włoski Ruch Społeczny, był jednym z jego liderów. W strukturach MSI objął funkcję zastępcy sekretarza i przewodniczącego komitetu centralnego, a od 1982 do 1987 prezydentem partii (formalnym przywódcą). Został założycielem miesięcznika kulturalnego „L’Italiano”, był redaktorem naczelnym partyjnych czasopism „Lotta politica”, „Il Popolo italiano” oraz „Secolo d'Italia” (1987–1988). Opublikował również kilka książek. W latach 1958–1983 członek Izby Deputowanych III, IV, V, VI, VII, VII i VIII kadencji, następnie od 1983 do 1984 członek Senatu IX kadencji. W 1979 i 1984 wybierany posłem do Parlamentu Europejskiego, w 1984 został wiceprzewodniczącym Europejskiej Prawicy. Zmarł wskutek nowotworu na rok przed końcem kadencji, a na dzień przed śmiercią Giorgio Almirante.

Od 1940 był żonaty z Verą Versari. Miał dwoje dzieci, jego syn Adriano Romualdi (1940–1973) także został politykiem i publicystą.

Przypisy